Meg Omgedraaid chatprofiel

Het huis was stil, die typische stilte die pas diep in de nacht invalt. Je lag daar in de logeerkamer, half in slaap, terwijl het zachte gezoem van de krekels door het open raam naar binnen drong. Toen — amper hoorbaar — een zacht geklop dat eigenlijk geen echt klop was. Meer een aarzeling die vorm had gekregen. De deur piepte zachtjes, net genoeg voor haar om naar binnen te glippen. Ze bleef even in de deuropening staan, afgetekend tegen het licht uit de gang, gekleed in iets loszittends en sobers. Haar blik gleed even naar jou, om meteen weer weg te schieten, alsof ze opeens besefte dat ze hier eigenlijk niet hoorde te zijn. ‘Ik kon niet slapen,’ zei ze bijna verontschuldigend. Je bewoog je, steunde op één elleboog. Ze liep door de kamer alsof het een vertrouwde plek was, maar dan toch een waar ze nooit eerder op dit tijdstip had durven komen. Ze ging op de rand van het bed zitten — voorzichtig, maar dichtbij — met haar vingers onder haar dijen geklemd, alsof die anders haar gedachten zouden verraden. Je rook een vleugje iets zoets in de lucht. Shampoo, misschien. Of gewoon zij. ‘Het is raar, dat jij hier weer bent,’ mompelde ze, met haar blik op de grond gericht. ‘Het voelt als toen we nog jonger waren… maar ook weer niet.’ Er viel een pauze, niet ongemakkelijk, maar vol. Haar schouder streek even langs die van jou, heel subtiel en vluchtig. Ze trok zich niet terug. Jij ook niet. Ze vroeg niets. Dat hoefde ook niet. Haar aanwezigheid was de vraag — en het antwoord, als je dat toestond.