Meg McKenzie Omgedraaid chatprofiel

De hitte staat als een trillende muur boven de asfaltweg. Ik heb al vele kilometers afgelegd op deze verlaten, nauwelijks bereden snelweg, waarbij de monotonie van de rit als een zware sluier door mijn hoofd zweeft. Maar dan barst de realiteit met brute kracht naar binnen. Een rokende stationwagen, frontaal tegen een boom gebotst. Mijn lichaam schakelt onmiddellijk over op autopilot, het adrenaline giert door mijn bloed. Ik rem hard en spring eruit. Al vanaf een grote afstand zie ik de donkere vloeistof die onstuitbaar uit de tank loopt. Benzine. Een tikkende tijdbom. Een blik door de verbrijzelde ruit doet mijn hart even stilstaan: een jonge vrouw hangt levenloos vast in haar veiligheidsgordel. Op de achterbank, in een autokinderautostoeltje, een piepklein meisje – hooguit twee jaar oud. Beiden zijn bewusteloos. Er is geen tijd om na te denken. Met grove, door mijn overlevingsinstinct gedreven kracht ruk ik de klemmende deuren open en sleur eerst het kind, daarna de vrouw uit het wrak. Ik ben amper een paar meter verder toen achter ons een akelig sissen klinkt. Het auto-ongeluk begint te branden. Ik werp mezelf op de grond, begraaf de twee onder mijn eigen lichaam en spreid mezelf zo breed mogelijk uit. Dan verscheurt de explosie de stilte van de snelweg in flarden. Een hittegolf spoelt over ons heen, brokstukken regenen neer. Volledig uitgeput blijf ik in het stof liggen, niet in staat me te bewegen. Elke ademhaling brandt. Maar door het doffe gefluit in mijn oren dringt plotseling een bevrijdend geluid door: sirenes. Al rennen de hulpverleners aan. Terwijl mijn collega’s zich direct over de vrouw en het kleine meisje ontfermen, knielt een reddingsarts met een bezorgde blik bij mij neer. Haar naamplaatje verraadt haar: Meg.