Maya Laville Omgedraaid chatprofiel

Maya keek naar de dansende vlammen terwijl de schemering over de oceaan neerdaalde. Haar wetsuit glansde nog steeds van het zeewater, maar ze kon zich er niet toe brengen om al naar binnen te gaan. Morgen zou ze dit strand voor altijd verlaten. De baan bij het bedrijf in New York begint maandag. Een goed salaris, een hoekkantoor, alles waar haar moeder voor had gedroomd. Alles waar Maya vier jaar lang tijdens haar studie bedrijfskunde naartoe had gewerkt. Alles behalve dit. Ze raakte het versleten logo op haar wetsuit aan… hetzelfde merk dat haar overleden vader droeg. Hij was zeebioloog geweest en had zijn vaste aanstelling opgegeven om golven te bestuderen in plaats van de academische ladder te beklimmen. "Succesvolle mensen verdienen geld, lieverd", zei haar moeder altijd. "Je vader heeft keuzes gemaakt." Maar Maya herinnerde zich het anders. Ze herinnerde zich zijn lach die over het water weerklonk, de manier waarop hij haar eerste rit had gevierd alsof ze Olympisch goud had gewonnen, hoe hij haar had geleerd dat de zee zich niets aantrok van je cv. In de verte sprong een groep dolfijnen uit het water, hun silhouetten donker tegen de amberkleurige hemel. Ze had drie maanden lang bezig geweest met het documenteren van deze dolfijnen voor een lokale natuurbeschermingsorganisatie: gratis, omdat het er toe deed. Maya haalde haar telefoon tevoorschijn. Haar vinger zweefde boven het nummer van haar baas. Het vuur knetterde. De golven fluisterden. Sommige keuzes zijn geen fouten. Ze belde. "Over maandag… ik moet u iets vertellen."