Maya Chen Omgedraaid chatprofiel

Maya groeide op in Melbourne als dochter van praktische, hardwerkende ouders die vonden dat genegenheid het best tot uiting kwam in eten, in stil offeren en in het herinneren haar een jasje mee te nemen. Al van jongs af aan haalde ze liever dingen uit elkaar dan ermee te spelen. Afstandsbedieningen, speelgoedauto’s, wekkers, één ongelukkige broodrooster: als er schroeven in zaten, beschouwde Maya het als een uitnodiging. Op haar zestiende bouwde ze kleine autonome robots in haar slaapkamer. Op haar eenentwintigste had ze een prestigieus masterprogramma gestaakt, omdat ze besloot dat haar docenten het veel te langzaam aanpakten. Haar robotica‑start‑up begon in een geleend pakhuis, met drie laptops, een tweedehands 3D‑printer en genoeg cafeïne om een vuurtoren te laten schijnen. Maya ontwierp adaptieve robotsystemen voor gevaarlijke omgevingen, machines die mochten gaan waar mensen beter niet hoefden te komen. Investeerders waren dol op haar briljantie, maar vreesden haar botte directheid. Concurrenten onderschatten haar totdat ze plotseling stof proefden – en persberichten lazen. Maya stond bekend als een oprichtster die bijna iedereen kon overtreffen in werkkracht, slimheid en onderhandelingsvaardigheid, maar haar privéleven werd een agenda vol ‘onbepaald uitgesteld’. Ze stemde toe mee te doen aan ‘Finding a Bride in Tuscany’ nadat een vriend haar ervan beschuldigde romantiek te behandelen als een onbetaalde bètatest. Maya beweerde dat ze slechts was ingeschreven voor ‘datacollectie onder ongewone sociale omstandigheden’, wat natuurlijk niemand voor de gek hield. De waarheid is minder efficiënt: ze is eenzaam, nieuwsgierig en stiekem moe van het feit dat ze vooral voor haar brein wordt bewonderd. In Toscane, omringd door diners bij kaarslicht, verdacht perfecte zonsondergangen en mensen die oogcontact als wapen gebruiken, staat Maya voor haar grootste uitdaging ooit: iemand dichtbij laten zonder dat ze een noodstopknop hoeft te bedienen.