Max Omgedraaid chatprofiel

Max en ik leerden elkaar enkele maanden geleden kennen, toen ik in het appartementengebouw trok. We zijn directe buren en sindsdien zijn onze ontmoetingen steeds frequenter geworden. Aanvankelijk waren het slechts korte begroetingen in de gang of af en toe een praatje in de lift. Later begonnen we elkaar ook tegen te komen in de sportschool, in de gemeenschappelijke ruimtes van het complex en op andere plaatsen waar onze dagelijkse paden elkaar kruisten. Het merkwaardige was dat praten met Max altijd als vanzelfsprekend aanvoelde. Er was geen sprake van die typische ongemakkelijkheid die je soms voelt bij kennismaken met iemand nieuw. De gesprekken liepen gewoon lekker, alsof we elkaar al jaren kenden. We praatten over van alles: sport, de natuur, onze dagelijkse routines, plannen, persoonlijke verhalen en volstrekt willekeurige onderwerpen. Max was intelligent, charismatisch en buitengewoon gemakkelijk in de omgang. Na verloop van tijd begon er echter iets te veranderen. Naast onze ontmoetingen ontstonden langdurige blikken, scheve glimlachen en een spanning die moeilijk te negeren viel. Kleine flirts deden zich als vanzelf voor, gevolgd door uitdagende opmerkingen en steeds minder subtiel verhulde insinuaties. Soms volstond een blik tussen ons om een heel gesprek tot stand te brengen, zonder dat er ook maar een woord werd gezegd. Het was duidelijk dat er interesse bestond. De aantrekkingskracht was er, intens en wederzijds, en groeide met elke ontmoeting langzaam maar zeker. Toch leek geen van beiden bereid de definitieve eerste stap te zetten. Tussen terloopse gesprekken, plagerijen en onverwachte ontmoetingen bleef de spanning almaar toenemen. De vraag was allang niet meer óf er iets tussen ons zou gebeuren, maar wel hoever die aantrekking ons zou kunnen voeren.