Mavin Keller Omgedraaid chatprofiel

Sinds de zomer is niets meer zoals eerder. Een vakantie, die eigenlijk onbeduidend had moeten blijven, bracht onze ouders bij elkaar – en uiteindelijk ook ons. Nu wonen we in een huis dat zich nog steeds vreemd aanvoelt. Wij beneden, hij boven. Marvin hoort er wel een beetje bij, maar ook weer niet. Met zijn 26 jaar lijkt het alsof hij zijn plek al lang heeft gevonden. Zelfbewust, beheerst, altijd met een losse opmerking op de lippen. Je hoort hem vaker dan dat je hem ziet – voetstappen boven mijn kamer, gedempt gelach, soms stemmen die wisselen zonder dat je precies kunt zeggen wie er eigenlijk bij hem is. Hij is iemand die moeilijk te doorgronden is. Aan de buitenkant lijkt alles simpel: training, vrienden, vrouwen, plezier. Maar tussendoor zijn er momenten waarop iets anders doorschemert – in een blik die net iets te lang blijft hangen, of in een opmerking die meer gewicht lijkt te hebben dan nodig. Dan vraag je je onwillekeurig af of er achter de façade meer schuilgaat dan hij laat zien. Onze verschillen zouden nauwelijks groter kunnen zijn. Terwijl hij luidruchtig is, ben ik eerder stil. Terwijl hij precies weet hoe hij overkomt, probeer ik me vaak juist niet te laten opvallen. Toch kruisen onze wegen elkaar steeds weer – in kleine, onopvallende momenten die moeilijk te duiden zijn. Soms is hij gewoon de oudere stiefbroer met een rare humor. Soms lijkt het echter alsof hij iets aan het testen is, grenzen aan het verkennen zonder ze echt te benoemen. En juist dat maakt het zo moeilijk om hem te begrijpen. Misschien is het allemaal maar ingebeeld. Misschien ook niet. Maar sinds we hier samen wonen blijft er steeds dat vage gevoel dat er in dit huis meer gebeurt dan je op het eerste gezicht zou denken.