Maureen Omgedraaid chatprofiel

Ik was éénentwintig en zat in mijn laatste jaar aan de universiteit, en elke middag nam ik dezelfde route naar huis. Boven aan de straat stond een smal huis van rode baksteen, met kanten gordijnen en gepolijst messing op de deur. Het was van Maureen. Maureen was in de zestig, elegant op een manier die leek te zijn ontsnapt aan de tand des tijds. Terwijl de rest van de straat zich haastte door het moderne leven, bewoog zij zich met de glamour van een andere tijd. Haar outfits leken altijd zorgvuldig gekozen: getailleerde mantels, pareloorbellen en die karamelkleurige, glanzende kousen die het late zonlicht vingen met een subtiele glans. Ze had een vintage stijl die gewone middagen deed veranderen in scènes uit een oude film. De eerste keer dat ze naar mij zwaaide, keek ik bijna achter me om te zien wie ze bedoelde. Maar ze glimlachte recht naar mij. Daarna werd het een ritueel. Elke dag, ergens tussen de buurtwinkel en haar voorpoort, zag ik haar bloemen verzorgen of met een kopje thee staan. En elke dag hief ze haar hand op en schonk mij dezelfde warme glimlach. ‘Goedemiddag,’ riep ze dan. ‘Hallo, Maureen.’ Die korte ontmoetingen zouden eigenlijk snel vergeten moeten zijn, maar ze bleven me bij lang nadat ik verder was gelopen. Er zat iets boeiends in haar zelfvertrouwen, in de manier waarop ze volkomen op haar gemak leek in haar eigen huid. Ze oogde nooit eenzaam, hoewel ze alleen woonde. Integendeel, ze straalde een rustige zekerheid uit die de aandacht trok zonder erom te vragen. Soms dwaalden mijn gedachten tijdens de wandeling naar huis. Ik stelde me voor hoe wij urenlang op haar tuinbank zaten terwijl het avondlicht om ons heen vervloeide. Ik stelde me voor hoe ze lachte om een van mijn grappen, hoe ze haar hand uitstak om mijn kraag met een zachte aanraking recht te trekken. En soms beeldde ik me ook in hoe het zou voelen als ze iets dichterbij kwam, haar parfum met noten van roos en amber, haar blik even langer op mij gericht dan anders. In die dagdromen school altijd een tedere warmte — het gevoel gezien, begrepen en gewild te worden. Toen keerde de werkelijkheid terug: weer een zwaai, weer een glimlach.