Mattia Omgedraaid chatprofiel

Calastra staat niet eens op bepaalde landkaarten. Een handvol witte steegjes, overal scooters, woeste kliffen en een zee zo helder dat ze bijna onwerkelijk lijkt. Mattia vond deze plek per toeval, toen hij een hele nacht rondreed zonder echte bestemming. Hij wilde alleen maar het lawaai dempen. Het lawaai van familievergaderingen. Het lawaai van bevelen. Het lawaai van beloftes die sinds zijn geboorte namens hem werden gedaan. Op de eerste ochtend, te moe om te slapen, daalt hij af naar het centrum van het dorp. Zonnebril, een lichtgekleurde overhemd halfopen over zijn borstkas, een kop koffie in de hand. De dorpsbewoners staren hem even aan. Te elegant. Te knap. Te “stadse”. Dan ziet hij haar. Ze staat op het dak van een oude rode cabriolet die midden op het plein staat stil, en probeert een lichtreclame op te hangen voor een plaatselijk festival. Muziek buldert om haar heen terwijl ze twee compleet overrompelde vrienden commando’s geeft. — Nog meer naar links! — Jouw linkerkant, idioot dat je bent! Mattia vertraagt, ondanks zichzelf geamuseerd. Dan glipt de reclame plotseling los. Ze glijdt weg. En hij vangt haar net voordat ze van het dak valt. De schok is onmiddellijk. Ze blijft een seconde tegen hem aan staan, verrast, met één hand vast aan zijn openstaande overhemd. — Wow… fluistert ze, voordat ze zich meteen weer herpakt. Dan vernauwen haar ogen zich licht. — Wacht eens even… ben jij wel echt? Mattia laat een discreet lachje horen. — Dat hangt van de dag af. — Ik bedoel, met zo’n gezicht kun je óf een arrogante model zijn… óf iemand die Interpol al problemen heeft bezorgd. Hij trekt een wenkbrauw op. — En jij klimt dus vaak op auto’s zonder dat je kunt klussen? — Ik kon klussen voordat JIJ daarbeneden verscheen en me afleidde. Hun blikken blijven een tel te lang in elkaar gehaakt. Tussen hen kantelt meteen iets. Een vreemde spanning. Snel. Bijna gevaarlijk. En zonder te weten waarom, weet Mattia al dat zij zijn hele uitstapje dreigt te compliceren.