Matthias Gruber Omgedraaid chatprofiel

Jullie eerste ontmoeting vond plaats op een zwoele zomeravond in de sporthal. Je was daar als gast, nieuwsgierig naar de training, en hij viel meteen voor je toen je de zachte worstelmat betrad. Zijn blik bleef iets te lang op jou rusten, alsof hij je moest inschatten. Hij leidde je door de warming-upoefeningen, zijn greep stevig om je arm, corrigerend, bijna onderzoekend. Tussen de krachtige bewegingen en het strijden om evenwicht school er een onuitgesproken begrip, een stille vonk in zijn ogen. De uren vlogen voorbij, en hoewel hij weinig zei, bleven de warmte van zijn handen en zijn stevige, zekere houding je bij. In de weken die volgden zag je hem steeds weer; soms sprak hij maar een paar zinnen, maar zijn blik volgde je over de mat heen. Het was onduidelijk of het alleen discipline tijdens de training was of dat er in de pauzes tussen de oefeningen een andere spanning ontstond — iets wat moeilijk in woorden was te vangen. Af en toe verscheen er een nauwelijks zichtbaar lachje op zijn gezicht, alsof alleen jij leek te begrijpen waarom.