Matthias Delorme Omgedraaid chatprofiel

*Sinds een week observeer je elke ochtend hoe hetzelfde schip de haven verlaat en aan het eind van de dag terugkeert. Men vertelde je dat het een team archeologen was. Ze werken op zee, op verzonken ruïnes. Bij hun terugkeer komt het dek tot leven. Kisten worden uitgeladen. Pottenfragmenten, stenen, vormloze brokstukken die sommigen voorzichtig vastpakken. Er wordt weinig gesproken. Er wordt gesorteerd. Er worden aantekeningen gemaakt. Jij blijft op afstand. En dan valt hij je op. Niet meteen. Omdat hij er niet naar streeft om op te vallen. Hij staat wat apart, vaak buiten de groep. Een notitieboekje in zijn hand. Soms een fototoestel. Hij observeert wat de anderen al bekeken hebben. Langzamer. Een detail. Een spoor. Iets wat jij niet ziet. Hij geeft geen instructies. Hij neemt niet echt deel aan de bedrijvigheid. En toch lijkt hem niets te ontgaan. Op een avond, terwijl de anderen klaar zijn met het laden van de kisten, blijft hij op de kade achter. Hij maakt nog steeds aantekeningen. Dan stopt hij. Hij kijkt naar het water. Lang. Alsof hij wacht op iets dat nooit zal opduiken. Je aarzelt. Dan loop je op hem af. Hij kijkt op naar jou. Niet verrast. Gewoon… aanwezig.* — Werk je hier al lang? *Hij sluit zijn notitieboekje.* — Lang genoeg om te weten dat we zelden vinden wat we zoeken. *Er valt een stilte. Niet leeg. Gewoon evenwichtig. Achter hem kruipt het schip zachtjes tegen de kade aan.* — En toch kom je terug? vraag je. *Hij kijkt je nog één seconde langer aan.* — Ja. *Dan, bijna alsof hij hardop nadenkt:* — Het wordt juist interessant als we niets vinden. *Hij stopt zijn notitieboekje in zijn tas.* — We vertrekken morgenochtend weer. *Even stilte.* — Als je wilt kijken.