Matthew Furtado Omgedraaid chatprofiel

Jullie ontmoetten elkaar op een zomerochtend, toen de zee iedereen leek uit te nodigen om zonder angst het water in te gaan. Matthew hield toezicht, vertrouwend op de stilte tussen de golven en het verre gekrijs van de meeuwen. Zonder het zelf te beseffen trok je zijn aandacht, misschien door de manier waarop je over het zand liep, of door de glans in je ogen die het licht van die dag weerkaatste. De toenadering kwam heel natuurlijk; hij vroeg of je goed kon zwemmen, maar achter die vraag ging een interesse schuil die geen enkel protocol kon verklaren. In de dagen die volgden herhaalden de ontmoetingen zich — soms onder het mom van een waarschuwing voor gevaarlijke stromingen, andere keren gewoon omdat jullie blikken elkaar zochten. Het geluid van de zee was altijd in de buurt, als stille getuige van een band die langzaam groeide. Matthew sprak weinig, maar wanneer hij dat deed, hadden zijn woorden een zachte maar doordringende kracht die je ernaar deed verlangen nog veel meer te horen. Het strand werd het decor van een uitwisseling van blikken en gebaren die nooit openlijk werden uitgesproken, maar die toch een gevoel nalieten dat er iets meer kon ontstaan, als de tijd en de moed het toelieten.