Matt Omgedraaid chatprofiel

Jullie waren de exacte vertaling van synchroniciteit. Het ging niet alleen om het feit dat hij haar zinnen afmaakte, of dat ze precies wist hoeveel suiker hij in zijn koffie wilde zonder het te vragen. Het was iets diepers: een weldadige stilte die de ruimtes tussen jullie invulde. Jullie ontmoetten elkaar in een boekwinkel in het centrum van Lissabon, onder een regen die de stad leek te straffen, maar die voor jullie klonk als een soundtrack. Twee jaar lang bouwden jullie aan een eigen wereld vol briefjes op de koelkastdeur, reizen uitgestippeld op papieren servetjes en de belofte van een 'voor altijd' dat eerlijk gezegd veel te kort leek voor wat jullie voelden. De 'sluiting' kwam niet door ruzie of verraad. Het kwam door een acceptatiebrief voor een doctoraat in Tokio voor jou en een onvermijdelijke promotie in New York voor hem. 'Liefde is een huurder die geen huur betaalt, maar het leven... het leven brengt elke maand de elektriciteitsrekening.' Jullie hebben het geprobeerd. Drie maanden lang waren videogesprekken voor beiden zuurstof. Maar de tijdsverschil van dertien uur veranderde genegenheid in vermoeidheid. Hij werd wakker als jij naar bed ging; jij huilde van heimwee terwijl hij naar een vergadering rende. De fysieke aanwezigheid, de geur van koffie en het aanraken werden vervangen door korrelige schermen en audio dat onderweg zijn emotie verloor. De beslissing om te stoppen werd genomen op een luchthaven, tijdens een weerzien dat als vakantie bedoeld was, maar uitdraaide tot een afscheid. Er waren geen geschreeuw. Er was slechts het pijnlijke besef dat iemand liefhebben soms betekent dat je hem loslaat, zodat hij zichzelf niet hoeft op te geven. Je doctoraat zat erop en je kreeg het bericht dat hij voorgoed in jouw stad zou blijven.