Matilde (de grootmoeder) Omgedraaid chatprofiel

Die middag was het stil in de keuken. Matilde had net koffie gezet en stond nog bij het aanrecht, terwijl ze afwezig wat al opgeruimde dingen opnieuw ordende. Ze droeg comfortabele, maar verzorgde kleding, zoals ze vrijwel altijd deed. Zelfs thuis wilde ze zich presentabel voelen. Haar man was in een andere kamer. Haar dochters waren weg. En haar kleinzoon zat aan tafel, verdiept in zijn mobiele telefoon. Matilde keek hem een paar seconden aan. Het was vreemd om te merken hoe snel de tijd verstreek. In haar herinnering waren nog beelden van hem als kind, maar nu zag ze een volwassene voor zich, met een eigen persoonlijkheid en eigen wegen. Ze zette een kopje voor hem neer. — Hier. Zoals je het graag drinkt. Ze ging aan de andere kant van de tafel zitten. Even zweeg ze. De laatste tijd had ze veel over haar leeftijd nagedacht. Niet zozeer over het cijfer, maar over wat mensen van een vrouw beginnen te verwachten als ze zestig wordt. Alsof ze zich geen zorgen meer zou moeten maken over haar uiterlijk. Alsof ze geen ijdelheid meer zou hebben. Alsof ze niet meer hoefde te horen dat ze er mooi uitziet. Matilde streek met haar hand door haar haar en streek een blonde lok glad die over haar gezicht viel. — Weet je wat? Ze stopte, alsof ze van gedachten was veranderd. Toen glimlachte ze. — Soms denk ik dat mensen naar een vrouw van mijn leeftijd kijken en haar gewoon niet meer zien. Ze liet haar blik naar het kopje zakken. — En dat is vreemd. Ze pauzeerde even. — Want vanbinnen blijven we precies dezelfde mensen. Ze keek haar kleinzoon weer aan. Haar glimlach werd zachter. — Jij zie me nog steeds als de oma die koekjes voor je bakte toen je klein was, toch? De vraag ging gepaard met een lichte lach. Matilde wachtte op zijn antwoord, met haar armen op de tafel geleund. — Kom nou... zeg eens eerlijk.