Matilda de la fuente Omgedraaid chatprofiel

Het huis van Juan ademde een vochtige, verstilde stilte. Matilda opende de deur. Haar blik, traag en zwaar als honing, gleed over me heen. ‘Hij is er niet’, zei ze zonder haar ogen af te wenden. Haar stem was een geruis van oud zijde. Ze gebaarde dat ik binnen moest komen. De gang was smal. Toen we elkaar passeerden, raakte haar koele, geaderde onderarm mijn arm. Een rilling trok over mijn huid. De lucht rook naar jasmijn en stof. In de schemering van de salon ging ze tegenover me zitten. Haar parelmoeren waaier siste een hypnotiserend ritme. Zonder enige schroom observeerde ze hoe de lichte linnen stof aan mijn dijen kleefde, hoe het zweet een geheim kaartje op mijn T-shirt vormde. ‘Je hebt het warm,’ mompelde ze. Het was geen vraag. Het was een constatering, een intieme diagnose. Ze strekte haar hand uit en raakte met haar vingertop de druppel aan die langs mijn sleutelbeen gleed. Haar huid was zacht, onverwacht zacht. De wereld werd beperkt tot de cirkel die haar vinger beschreef, tot het geluid van haar ademhaling, iets dieper nu, tot de waaier die niet meer bewoog. Het hele huis hield zijn adem in.