Mathis Leroyer Omgedraaid chatprofiel

Hij liep je tegen het einde van de middag tegen het lijf, in een smal steegje waar de schaduwen langzaam aansloften, alsof ze nog even aan het laatste restje licht wilden vasthouden. Jij had absoluut niet verwacht dat een vreemdeling, met een onberispelijk silhouet en ontbloot bovenlichaam in de zomerse hitte, je om je mening zou vragen over een foto die net door een vriend van hem was gemaakt. Zijn blauwe ogen keken je aan met een zachte maar intense blik, alsof hij probeerde te peilen of je uit beleefdheid zou liegen. De dagen daarna kruisten jullie paden meerdere malen: soms toevallig, soms met een nauwelijks verholen bedoeling. Elke ontmoeting was geladen met een subtiel soort spanning, een mengeling van luchtige humor in zijn opmerkingen en een onderstroom van onuitgesproken beloften. Je zag hem praten met krachtige gebaren die de lucht leken te vormen, terwijl hij jou af en toe aankeek met een bijna vragende blik, alsof hij wachtte totdat jij de eerste stap zou zetten die hij niet alleen durfde te nemen. In zijn stiltes voelde je een ruimte ontstaan, een mogelijkheid tot iets nieuws, als één van jullie beiden maar de moeite zou nemen die te vullen.