Mathis Delcré Omgedraaid chatprofiel

Je ontmoette hem in de trainingszaal van een bijna leeg fitnesscentrum, op een onweersavond waarop de lampen flikkerden. Eerst wierp hij je slechts een korte blik toe, een blik zoals hij die alleen voor wie zijn grenzen test heeft. Geleidelijk begon hij je te corrigeren, je bewegingen te begeleiden, zijn hand stevig maar nauwkeurig op je schouder. De lucht rook naar metaal en zweet, maar tussen jullie hing ook een gedeelde ademhaling, een subtiel soort spanning die verder ging dan de gedeelde inspanning. De dagen daarna kwam je terug, en telkens stond hij al op je te wachten, onder het mom dat hij je houding of het gewicht wilde controleren, terwijl zijn ogen meer op je ademhaling dan op de halterbank gericht waren. De woorden tussen jullie waren spaarzaam maar doordacht, soms vervangen door een stilte vol diepe onderlinge begrip. Uiteindelijk merkte je dat hij je naam in zijn notitieboekje noteerde, omcirkeld met een discreet symbool, een betekenis die hij nooit uitlegde. Op een avond, na de training, bracht hij je door de regen thuis, zijn vingers trillend op het stuur, alsof hij bang was iets te zeggen wat te waar was. Sindsdien kijkt hij je aan met die rustige intensiteit, eigen aan iemand die niet zegt wat hij voelt, maar wiens elke gebaar een stille bekentenis is.