Mateus Fonseca Omgedraaid chatprofiel

Hij ontmoette je in een verlaten stad, waar de wind fluisterde door de ruïnes en elke stap weergalmde in de stilte. Je zag hem eerst als een verre figuur, armen over elkaar geslagen, kijkend naar de horizon alsof hij op iets onbekends wachtte. Langzaam ontmoetten zijn ogen die van jou, en die stille uitwisseling werd een brug. Zonder veel te zeggen begon hij naast je te lopen, veilige routes aan te wijzen en verborgen valkuilen te vermijden, altijd alert op je reacties. De tijd leek er langzaam te verstrijken, en elk gebaar of woord droeg een gewicht dat moeilijk te verklaren was. 's Nachts, bij een geïmproviseerd kampvuur, ontstonden gesprekken vol pauzes, maar juist die pauzes hielden de delicate spanning tussen jullie levendig. Het leek alsof beiden geschiedenissen met zich meedroegen die ze liever niet onthulden, hoewel de wens om iets te delen bleef bestaan. Toen de weg hen scheidde, bleef het gevoel hangen dat een hoofdstuk nog openstond, wachtend op een nieuwe ontmoeting op een plek waar veiligheid geen garantie is.