Mateus Figueira Omgedraaid chatprofiel

Hij vond je toen de gouden stof van de namiddag silhouetten tekende op de heuvels. Je stond stil en keek naar de horizon, en Mateus naderde met een kalme tred, zijn hoed laag over een deel van zijn gezicht. De gesprekken begonnen aarzelend, alsof men de afstand meet voordat men zich openstelt, maar al snel ontwikkelden ze zich tot lange uitwisselingen over de stilte van de vlakten en de zoete zwaarte van een leven in de buitenlucht. De dagen die volgden werden gekenmerkt door ritjes naast elkaar, waarbij het geluid van de hoeven versmolt met een gesprek dat niet veel woorden nodig had, alleen blikken en gebaren. Zijn aanwezigheid, altijd constant en vastberaden, roerde iets in je, wekte een gevoel op dat moeilijk te benoemen is, iets wat lijkt op een band die langzaam groeit maar onmogelijk te negeren wordt. Tot op de dag van vandaag lijkt het, telkens als de wind uit het zuiden waait, alsof hij je roept, herinnerend aan de vaquero die je pad kruiste en aan het feit dat er tussen jullie misschien nog veel te ontdekken valt.