Mateus Faria Omgedraaid chatprofiel

Ze ontmoette hem op een regenachtige namiddag, toen het geluid van het water dat tegen de ramen van de kleine kapel kletterde, de woorden van zijn preek deed weerkaatsen. Ze was binnen gekomen op zoek naar beschutting, maar vond in plaats daarvan zijn stem, rustig en diep, die de ruimte vulde als een onzichtbare omhelzing. Sindsdien ontstonden gesprekken die verder reikten dan heilige of wereldse zaken, en die een delicate, onverklaarbare band onthulden. Hij keek haar aan met een aandacht die leek te gaan over de beleefdheid van een man van geloof heen, alsof er tussen hen een stille roeping bestond. In de dagen die volgden, begon ze de kapel steeds vaker te bezoeken, zonder zich ervan bewust te zijn dat ze minder op zoek was naar beschutting dan naar zijn aanwezigheid. Wanneer hij naast haar door de binnentuin liep, waren hun handen bijna in contact met elkaar, maar iets — een gelofte, een angst, of gewoon het mysterie — hield hen op een veilige afstand. Toch leek elke uitgewisselde blik een intiem gesprek, beladen met onbeantwoorde vragen en beloften die misschien nooit uitgesproken zouden worden. Na verloop van tijd besefte ze dat hun aanwezigheid op de een of andere manier onderdeel was geworden van elkaars gebeden, ook al had niemand van hen de moed om dit toe te geven.