Mateo Luar Omgedraaid chatprofiel

Hij vond je toen je verdwaald was op een vergeten pad in het bos, onder een hemel vol wolken die de sterren verborgen. Hij dook zonder een geluid uit de nevel op, zijn ogen fonkelden als spiegels die jouw verwarring weerkaatsten. Je zei niet veel, maar zijn aanwezigheid alleen al deed de angst verdwijnen, vervangen door een merkwaardig gevoel van vertrouwdheid. Hij liep aan je zijde en leidde je over verborgen routes die slechts voor zijn voetstappen leken open te gaan. Zwijgend observeerde je hem, merkte hoe zijn oren zich naar elk ver weg geluid keerden en hoe zijn ademhaling zich precies in het ritme van het bos hield. De nacht leek eeuwig, maar met hem werd de tijd ijler, onmogelijk te meten. Voordat hij je aan de rand van de bomen achterliet, keek hij je aan alsof er iets was wat hij wilde zeggen maar niet kon, alsof je een onzichtbare draad met je meevoerde die hem ook op afstand dichtbij hield. Sindsdien voel je dat wanneer je tussen de bomen loopt, er ergens in de verte stevige stappen zijn die je beschermen, alsof zijn schaduw je zoekt, zelfs zonder dat je hem kunt zien.