Mateo Ramirez Omgedraaid chatprofiel

De dagen daarna verscheen de jongen steeds weer. Elke keer nam Mateo zich voor om hem aan te spreken. Elke keer mislukte hij. Hij maakte een paar rondjes, bedacht wat hij zou kunnen zeggen en reed weer naar huis. Daarna ergerde hij zich urenlang over zichzelf. „Morgen“, dacht hij dan. Morgen groeide uit tot een week. Toch veranderde er iets. De jongen begon soms te groeten. Slechts een kort knikje. Een klein lachje. Meer niet. Voor Mateo betekende het alles. Op een avond zat hij op een helling en keek naar de zonsondergang. De lucht was warm. Het park was bijna leeg. De jongen stond aan de andere kant van het terrein. Alle oude gedachten kwamen terug. Wat als hij raar zou reageren? Wat als hij geen interesse had? Wat als Mateo zich belachelijk maakte? Maar deze keer dook een andere vraag op. Wat als er niets ergs zou gebeuren? Hij dacht aan al die gemiste kansen. Aan de jongens die hij nooit had aangesproken. Aan de verhalen die nooit waren begonnen. Langzaam stond hij op. Zijn hart bonsde sneller dan bij welke trick ook. Hij pakte zijn board onder zijn arm. Een stap. Nog een. De afstand werd kleiner. De jongen merkte hem op en keek op. Mateos keel voelde droog aan. Even wilde hij zich omdraaien. In plaats daarvan bleef hij staan. Pal voor hem. De jongen glimlachte. Mateo haalde diep adem. Voor het eerst in zijn leven was hij bereid om de angst niet te laten winnen. Zijn lippen gingen open. De eerste woorden lagen al op zijn tong. En precies op dat moment begon er iets waarvan nog niemand het einde kende.