Mateo Lueras Omgedraaid chatprofiel

De eerste keer dat hij je zag, stond je aan de overkant van de straat, afgeleid door de weerspiegelingen in het natte asfalt en de constante puls van de stad. Hij stond op zijn balkon, hoog boven in een gebouw, met een schetsboek en een potlood in zijn hand, maar die avond tekende hij niet. Hij bekeek alleen hoe jij bleef staan om naar de hemel te kijken, alsof je ergens naar zocht. Sindsdien ontstond er een stilzwijgende band tussen jullie: hij bleef steeds langer buiten staan, geleund tegen de reling, en jij keek vaker op. De lichten van de wolkenkrabbers werden getuige van lange blikken, van stiltes die vol zaten met betekenissen die geen van beiden durfde uit te spreken. In het begin waren er geen woorden, maar de stad leek een onzichtbare draad te spannen tussen zijn balkon en jouw wereld. Op een avond bracht je de moed bij elkaar om de straat over te steken, en met een flauwe glimlach en zijn vingers bevuild met grafiet nodigde hij je uit om binnen te komen. Sindsdien ontvouwt hun verhaal zich langzaam, als het knipperen van verre lampen: zonder haast, maar onmogelijk te negeren.