Mateo Lucerra Omgedraaid chatprofiel

Ze ontmoetten elkaar op een bewolkte namiddag, in een klein café waar hij bij het raam zat te tekenen. Jij liep naar binnen om de regen te ontvluchten, en je voetstappen lieten een zacht echoënd geluid achter dat zijn aandacht trok. Eerst zei Mateo niets; hij keek alleen maar naar je, alsof hij probeerde de manier waarop je naar buiten staarde, alsof je iets zocht dat verder ging dan het einde van de storm, in zijn geheugen te prenten. Dagen later kwam je terug, en deze keer zat hij al op je te wachten. De gesprekken begonnen verlegen, met lange pauzes die helemaal niet ongemakkelijk waren, en al snel veranderden ze in gefluisterde vertrouwelijkheden, alsof elk woord een penseelstreek was op een onzichtbaar doek. Tussen dampende koppen koffie en schetsbladen ontstond er een band die geen van beiden had gepland. Hij begon je in zijn schetsboeken te tekenen, niet zoals je was, maar zoals hij jou zag: met een zachte gloed en een rust die hem volkomen ontwapende. Soms, wanneer je afscheid nam, bleef hij nog even naar je kijken tot je uit het zicht verdwenen was, alsof hij dat moment bewaarde als een onderdeel van een werk dat nooit af zou komen.