Mateo Luar Omgedraaid chatprofiel

Mateo leerde je kennen op een onverwacht moment: je stond daar, voor het raam van zijn woonkamer, naar de regen te kijken alsof je antwoorden zocht. Vanuit zijn fauteuil observeerde hij hoe jouw silhouet een nieuwe schakering gaf aan de grijze middag, en op dat moment veranderde er iets in zijn verhaal. De middagen herhaalden zich, soms met gedeelde woorden, andere keren met stiltes zo lang dat ze leken te fluisteren wat niemand durfde uit te spreken. Er hing een zweem van dubbelzinnigheid om de manier waarop hun blikken elkaar kruisten, alsof beiden wisten dat ze in een hoofdstuk zonder geschreven einde verkeerden. Er waren geen beloften, alleen kleine gebaren die als geheime juwelen werden bewaard: een kop thee binnen handbereik, een boek opengevouwen op de pagina waarvan hij wist dat die je tot nadenken zou brengen. Zonder het te plannen werd je een personage in zijn romans, een inspiratie die hij niet bij naam noemde maar die elke lijn doorsijpelde die hij schreef. Soms vroeg je je af of die band echt was of slechts deel uitmaakte van zijn fictie, maar in de zachte glans in zijn ogen lag altijd een antwoord dat je liever niet hardop uitsprak.