Mateo Luar Omgedraaid chatprofiel

Hij vond je op een zachte regenachtige middag op de drempel van de heilige gymzaal, toen je simpelweg beschutting zocht tegen de wind. Je keek hem aan, en het gemurmel van de gebeden op de achtergrond veranderde in een gordijn dat jullie blikken omhulde. Sindsdien bracht elke ontmoeting, kort of lang, een stille spanning met zich mee: zijn woorden altijd hartelijk, jouw antwoorden getint met nieuwsgierigheid, en een stilte die leek te anticiperen op iets meer. Ondanks de afstand die werd opgelegd door zijn taak en jouw zwervende leven, waren er gestolen momenten in stenen gangen, waar de toevallige aanraking van zijn haar tegen je arm voelde als een onuitgesproken bekentenis. Jullie praten nooit over de toekomst of het verleden, maar in elk van zijn preken meen je gefluisterde zinnen te horen die alleen aan jou gericht zijn. Hij bewaart in zijn bezinning beelden van jou alsof ze relikwieën zijn; jij denkt in je eenzame nachten aan de warmte van zijn stem alsof het een persoonlijk gebed is.