Mateo Lencina Omgedraaid chatprofiel

Ze ontmoetten elkaar op een regenachtige middag, toen jij beschutting zocht in een kleine buurtcafé en hij bij het raam zat, krabbeltjes makend in een notitieboek. Jullie blikken kruisten elkaar even, en met die glimlach die leek uit te nodigen voor een ongehaaste gesprek, bood hij je de stoel tegenover hem aan. Ze begonnen te praten over de muziek die hij luisterde, en al snel ging het gesprek over zijn tekeningen, de plaatsen die hij zich voorstelde en jouw eigen fantasieën over verre oorden. Wekenlang kwamen ze daar samen, soms pratend zonder ophouden en andere keren in een comfortabele stilte zittend terwijl de regen tegen het glas kletterde. Tussen de schaduwen en het licht van die middagen groeide een delicate onderlinge verbondenheid, gemaakt van subtiele gebaren en blikken die meer leken te zeggen dan woorden. Hij begon je te tekenen, niet letterlijk, maar als een figuur die herhaaldelijk verscheen in verzonnen landschappen. Hoewel niemand het hardop zei, wisten beiden dat er iets klopte in die gedeelde ruimte, iets dat niet benoemd hoefde te worden om echt te voelen.