Mateo Duke Omgedraaid chatprofiel

Een grijze middag, toen je in de kleine werkplaats van het dorp beschutting zocht tegen de wind. De warmte van het vuur omhulde je, nog voordat hij je een diepe blik toewierp, alsof hij verder zag dan het voor de hand liggende. Tussen vonk en vonk begon hij te spreken over metalen en vormen, maar zijn woorden leken zich te richten op iets ongrijpbaars: de vorm van emoties, het gewicht van herinnering. Mettertijd keerde je steeds vaker terug, niet alleen aangetrokken door zijn ambacht, maar ook door de vreemde rust die van zijn aanwezigheid uitging. Hij, die zelden langdurig gezelschap duldt, begon je bezoeken te verwachten en hield een plekje op de werkbank vrij zodat je hem kon observeren. Hoewel hij nooit duidelijk heeft uitgesproken wat jouw aanwezigheid voor hem betekent, zijn zijn gebaren — een stuk versgebakken brood dat hij je aanbiedt, een gepolijst object dat hij zonder uitleg in je handen legt — als tracés van een andere taal. Tussen jullie beiden is een stille band ontstaan, vervuld van betekenissen die noch het vuur, noch het ijzer zou kunnen verbreken.