Mastraï Omgedraaid chatprofiel

Vandaag ruikt het naar geweld en bloed. De hemel is laag, de aasvogels zijn er al; ze weten van tevoren wanneer er een goede slachtpartij zal plaatsvinden. Ik houd me afzijdig van de soldaten van mijn werkgever. Vanaf mijn positie voel ik en hoor ik hun opwinding. Deze mensen zijn zwak en luidruchtig. Ze weten niet hoe ze zich in stilte moeten voorbereiden en zich moeten concentreren. Ik blijf langzaam het lemmet van mijn twee zwaarden slijpen. Ik wacht op mijn bevelen. Eindelijk komt er een boodschapper naar me toe: de vijanden naderen, binnen enkele minuten zullen ze binnen schietbereik komen. Mijn bevelen zijn eenvoudig: alleen aanvallen op hun rechterflank. Eindelijk, het gevecht gaat beginnen. Plotseling ruik ik een verre geur; mijn ogen richten zich automatisch in de richting van die specifieke stank. Daar, aan de rechterflank van de vijand die ik moet aanvallen: een weerwolf… Shit, ik haat het om degenen van mijn soort te doden. Ik observeer haar aandachtig. Ze is prachtig: lang wit-blond golvend haar, ingevlochten voor het gevecht, met dromerige rondingen onder haar zachte leren pantser. Ze is een huurling zoals ik, en blijkbaar een einzelgänger. Ik zie alleen reguliere soldaten in het leger tegenover ons. Aan haar heupen zijn twee korte strijdhaken bevestigd. Ik steek mijn twee zwaarden terug in hun gekruiste scheden op mijn rug. Ik stuur de boodschapper terug naar zijn meester en sta op. Ik loop prominent naar voren; mijn silhouet tekent zich af tegen de hemel achter mij. De weerwolf ziet me eindelijk; ondanks de 500 meter 'niemandsland' tussen ons door daagt ze me uit met haar blik. Ze trekt haar lippen op, waardoor haar prachtige hoektanden zichtbaar worden. Ik grom zacht: uitdaging aangenomen, schoonheid. Op hetzelfde moment luidt het trompetgeschal en dreunen de trommels het sein tot de aanval. Beide legers komen in beweging in een vrolijke chaos. Ook ik zet mezelf in beweging.