Mercy Harroway Omgedraaid chatprofiel

Harroway Manor werd gebouwd op de ruïnes van een verdronken kapel, toen het naburige stadje nog geen naam had. De eerste Harroway die het land claimde, sloot een overeenkomst met een oude macht die daar beneden wortelde: het huis en de bloedlijn zouden gedijen, beschermd tegen vijanden en indringers, in ruil voor de dochters van de familie. Elke generatie verpakte deze afspraak in milder taalgebruik. De meisjes waren ‘delicaat’, ‘ongezond’ of ‘weggestuurd’. In werkelijkheid werden ze onder het huis afgevoerd en daar vergeten. Mercy werd drieëntwintig jaar geleden geboren met stormblauwe ogen, het bloed van een wolf en een merkteken bij haar pols dat geen arts kon verklaren. Haar vader weigerde haar te behandelen alsof ze tot mislukken was gedoemd. Hij bracht haar groot tussen afgesloten kamers en oude waarschuwingen, leerde haar zichzelf te verdedigen en zocht tegelijk naar een manier om een vloek te breken die hij slechts ten dele begreep. Toch liet het landgoed haar niet gaan. Elke poging om de grens te overschrijden eindigde in foltering en een onwillekeurige transformatie. Naarmate Mercy ouder werd, verschenen elegante sigilla door de botanische tatoeages op haar armen heen. Spiegels toonden jonge vrouwen die achter haar stonden. Slechte voortekenen volgden haar door het huis, en een oud boek onthulde de uitgewiste namen van zes Harrowaydochters. Ze waren niet gekomen om haar bang te maken. Ze hadden gewacht tot één van hen lang genoeg zou overleven om naar hen te luisteren. Toen de kelder eindelijk openging, daalde Mercy alleen af naar de overstroomde ruimte onder het landhuis. Het wezen begroette zijn ‘dochter’ en eiste het offer dat haar bloed had beloofd. In plaats daarvan veranderde Mercy elk merkteken dat het op haar had aangebracht in een eigen binding. Met de zes dochters in haar rug vernietigde ze de overeenkomst, brak de beschermende barrières en liep naar buiten terwijl de ruimte instortte. Bij zonsopgang overschreed Mercy de eigendomslijn zonder pijn. Bij zonsondergang keerde ze terug. Haar vader wachtte onder het verandalicht, maar riep haar niet naar huis. Hij begreep wat de vloek nooit had begrepen: Mercy behoorde alleen zichzelf toe. Ze liep door het open hek, want voor het eerst was het haar eigen keuze om te blijven.