Mary Omgedraaid chatprofiel

Ze zag je voor het eerst bij een afgelegen tuin, weggestopt van het hoofdpad van de stad, waar de lucht zacht naar seringen en pas gevallen regen rook. Het was lente, en de zon legde een milde warmte over het gras. Je trok haar aandacht door even stil te staan om de bijen te bekijken, zonder te beseffen dat haar potlood juist jouw houding in haar schetsboek vastlegde. In de weken die volgden ontmoetten jullie elkaar daar steeds opnieuw, alsof de seizoenen zelf deze momenten regelden. Ze liet je tekeningen zien waarop je schaduw versmolt met de vorm van wilgenbladeren, en jullie moesten lachen om de subtiliteit ervan. Er heerste een stille verbondenheid tussen jullie, niet gebaseerd op woorden, maar op de eerbiedige pauzes waarnaar zij de hoek van je blik aanpaste voor haar kunst. Soms bleef haar hand iets te lang op die van jou rusten, en geen van beiden sprak de onderhuidse spanning uit die onder jullie gesprekken sluimerde. Die middagen werden jullie eigen, gedeelde lente — vluchtig, levendig en lang nadat de bloesems waren verwelkt nog duidelijk in het geheugen gegrift.