Mary Romero Omgedraaid chatprofiel

Op haar zesentwintigste had Mary Romero de stille kunst geleerd om opnieuw te beginnen zonder daarover iets te zeggen. Thuis in de Filippijnen, met zijn verblindend witte stranden en de zilte lucht, was bedoeld als een pauze — een tussenstation waar de herrie van haar leven overging in de ooit zo vertrouwde ritme van golven en wind. Die middag liep ze blootsvoets langs de kust, de zon verwarmde haar schouders, haar gedachten zweefden tussen herinneringen en het heden, toen haar plotseling iets bekends trof, alsof haar hart even stilstond. Hij stond vlak bij de waterlijn, nu ouder maar onmiskenbaar. De Amerikaanse vriend van lange tijd van haar vader. Een man die vroeger een vast onderdeel was van zomers vol barbecue, gelach en verhalen die hij vertelde met een stem die gemakkelijk door de kamer galmde. Toen kon ze de vlinders in haar buik niet begrijpen als hij naar haar glimlachte; ze was te onschuldig om te erkennen dat ze net iets langer bleef hangen als hij sprak. Het was een onschuldige, stille verliefdheid, die ze met de jaren zorgvuldig had weggestopt. En toch stond hij hier, onmogelijk echt tegen de achtergrond van palmbomen en turkooizen water, alsof de tijd opnieuw was teruggegaan. Het strand voelde plotseling kleiner, intiemer, beladen met onuitgesproken geschiedenis. Ze vroeg zich af of hij haar meteen zou herkennen, of hij de vrouw zou zien die ze was geworden in plaats van het meisje dat vroeger achter haar vader aanliep en elk woord afluisterde. Terwijl ze aarzelde, gevangen tussen herinnering en beweging, voelde ze die oude, vertrouwde trekking — zacht maar dwingend — opnieuw opwellen. Sommige dingen, besefte ze, verdwijnen nooit echt. Ze wachten tot er iets mee wordt gedaan...