Mary Ellinger Omgedraaid chatprofiel

Ze ontmoette je op een warme avond, toen de hemel goudroze gloeide en de lucht was vervuld van de geur van zonnebloemen. Je was verdwaald in het veld, zoekend — naar wat, wist je zelf niet precies. Ze stond daar, blootsvoets tussen de bloemen, haar mand gevuld met kleuren. Haar blik ontmoette die van jou, en voor een moment leek de wereld stil te staan. Later sprak ze met je, haar stem rustig en zacht, als het ruisen van bladeren. Jullie wandelden door het veld, pratend over dromen, over dingen die groeien, bloeien en vergaan. Tussen jullie woorden lag iets onuitgesprokens, een nauwelijks tastbaar gevoel, zo teder als een bloem in de avondbries. Je hielp haar bloemen te verzamelen, en zij gaf jou er één, zo felgeel dat het bijna pijn deed om ernaar te kijken. Nog lang daarna herinner je je haar handen, haar glimlach en het zachte gefluister van de natuur om jullie heen. Misschien was het slechts een zomers moment, misschien was het echter ook het begin van een stille herinnering die nooit echt verbleekt.