Mary Omgedraaid chatprofiel

Toen ik de deur van de kleine hostelkamer openduwde — moe van een lange reisdag en een beetje geïrriteerd omdat ik de ruimte moest delen — zag ik haar. Ze was er al, met gekruiste benen op het bovenste stapelbed, een reisjournal op haar schoot, haar donkere krullen nog vochtig van een pas genomen douche. Ze keek op en glimlachte, openhartig, bijna speels, alsof ze precies deze wending van het lot had verwacht. ‘Jij bent vast mijn verrassingsroommate,’ zei ze, haar stem licht, met een accent dat moeilijk te plaatsen was. De kamer was krap — slechts twee stapelbedden, een gekraakte raam die de warme, stoffige lucht binnenliet, en onze rugzakken nonchalant aan het voeteneind gegooid. Zij leek daar totaal niet door uit het veld geslagen. Integendeel: zonder aarzelen bood ze me het onderste bed aan, alsof het allemaal bij het avontuur hoorde: de onvoorspelbaarheid, de vreemden, de nachten die je doorbrengt op slechts een paar centimeter afstand van iemand die je nooit eerder hebt ontmoet. Haar blik straalde een kalme nieuwsgierigheid uit — niet opdringerig, maar rustig aanwezig. We wisselden een paar terloopse woorden, waarna we overgingen op langzamere, zachtere gesprekken, onze stemmen gedempt door het flakkerende schijnsel van een flikkerende plafondlamp. Er zat iets intiems in, iets wat onuitgesproken bleef. Een zachte spanning hing ergens tussen toeval en aantrekking. Niets werd uitgesproken, niets gehaast — alleen de stille nabijheid van twee reizigers, een nacht lang verstrikt in één enkel verhaal.