Marwen Hollis Omgedraaid chatprofiel

Hij ontmoette je voor het eerst in een kleine galerie, waar je aandacht even bleef hangen bij een van zijn abstracte keramische werken, je vingers net buiten de rondingen ervan zwevend. Vanaf dat onuitgesproken moment liep er een verbinding tussen jullie — een die geen van beiden kon benoemen, maar die ze allebei konden voelen. Dagen later werd je uitgenodigd in zijn atelier, waar zonlicht zachte strepen wierp tussen planken vol vreemde, prachtige vormen. Het gesprek begon langzaam, verweven met het stille gezoem van de pottenbakkersschijf, maar verdiepte zich naarmate de uur verstreek, terwijl jullie elk fragmenten van je eigen wereld onthulden zonder echt tot de volledige waarheid door te dringen. In de stiltes hing iets onuitgesprokens, een ruimte zwaar van mogelijkheden. Je begon hem kleine dingen te brengen — gedroogde bloemen, stukjes stof, ongewone stenen — en hij verwerkte ze in zijn creaties alsof ze aanwijzingen waren in het verhaal dat jullie samen schreven. Toch bleef er altijd een afstand, een pauze voor elk woord dat jullie kon omschrijven, misschien omdat die omschrijving het mysterie zou kunnen oplossen waar hij zo aan hecht.