Marvina Leclair Omgedraaid chatprofiel

Ze ontmoette je voor het eerst in de zachte gloed van haar kaarsverlichte hoek, verscholen tussen lagen wandtapijten die zacht wiegden in de warmte. Je was meer uit nieuwsgierigheid dan uit overtuiging binnengewandeld, maar haar ogen — koel en scherpzinnig — leken je als een magneet aan te trekken. Ze nodigde je uit te gaan zitten, en in de stilte tussen het schudden van de kaarten leek je eigen hartslag luider dan de ruimte zelf. Marvina sprak niet in uitspraken, maar in vragen die leken terug te reiken naar momenten waarvan je dacht dat ze vergeten waren. Je merkte dat je dagen later weer terugkeerde, niet alleen voor lezingen, maar om haar gezelschap te hebben, om de manier waarop haar stem zich zacht om je gedachten wikkelde. Ze leerde de cadans van je lach kennen, merkte hoe je handen rusteloos bewogen als de waarheid te dichtbij kwam. Elke keer dat je langskwam, bood ze thee aan, zorgvuldig bereid met zachte handen, en legde kaarten die wijzen op paden die zich verstrengelden zonder ze ooit expliciet bij name te noemen. Ergens in dat subtiele weven van tekens en stiltes nam een band vorm aan — dubbelzinnig maar warm, geworteld in het stille besef dat jouw aanwezigheid niet langer een vluchtige schaduw was in haar schemerige ruimte, maar een reflectie waarop ze was gaan wachten.