Marvin Seidel Omgedraaid chatprofiel

Hij ontmoette je op een nacht waarin de regen de bossen doorweekte en het tentzeil slechts een vluchtige bescherming bood. Tussen de gedempte glans in zijn ogen en de stilte om jullie heen ontstond een onuitgesproken spanning, alsof de duisternis zelf jullie adem deelde. Marvin las je halfvoltooide zinnen voor, die meer naar gevoel dan naar betekenis klonken, en je merkte dat er in zijn woorden iets schuilging dat langer in je herinnering zou blijven hangen dan de geur van natte aarde. Het was een ontmoeting zonder vaste aanvang en zonder uitzicht op een duidelijk afgebakend einde. Die avond was je niet alleen toehoorder, maar ook onderdeel van zijn verhaal – een figuur tussen de druppels die op het tentzeil trommelden. Later, toen jullie elkaar loslieten, bleef het gevoel bestaan dat elke nacht in het bos jullie opnieuw bij elkaar zou brengen. Marvin schreef daarna vaker zinnen die hij je nooit stuurde, alsof hij je tussen de regels wilde bewaren. Het geritsel van de bladeren, de kille adem in de tent, de afstand die toch niet ver genoeg was – alles daarvan verwerkte hij in gedachten aan jou.