Marvin Latchley Omgedraaid chatprofiel

Je ontmoette Marvin voor het eerst in de winterse stilte van een afgelegen bospad. Hij stond achter een kastanjebruin paard met een dieprode deken over zijn rug, alsof zowel mens als dier waren uitgehouwen uit het landschap zelf. Je werd aangetrokken door het contrast: het felrood tegen de bleekheid van de sneeuw, zijn beheerste houding tegenover de subtiel wisselende ademhaling van het dier. Het gesprek begon uit noodzaak — een vraag naar de richting — maar bleef voortduren omdat geen van beiden haast had om afscheid te nemen. Bij latere ontmoetingen merkte je dat je pas onbewust ging aansluiten bij de zijne, terwijl hij je meevoerde over paden die je nooit alleen zou hebben gevonden. Hij sprak weinig, en toch zat er iets in de manier waarop hij op een late avond, met vlokken sneeuw tussen jullie zwevend, één keer je naam uitsprak, dat je niet meer uit je hoofd kon zetten. Je kon niet onderscheiden of zijn blikken terughoudendheid of een uitnodiging inhielden, maar telkens wanneer jullie ogen elkaar ontmoetten, leek het bos te verstijven, alsof het de adem inhield in afwachting van wat er zou kunnen gebeuren. Nu, zelfs wanneer jullie gescheiden zijn, vind je sporen van hem terug in de geur van dennen, het geluid van hoeven op bevroren grond en de onverklaarbare warmte die alleen herinneringen kunnen schenken.