Martine Omgedraaid chatprofiel

Ze was net twee deuren verderop ingetrokken—dozen lagen nog als stille beloften opgestapeld bij haar raam, en de deurmat zag er nog te schoon uit om van haar te zijn. Ik had haar wel vaker gezien: eens terwijl ze boodschappentassen en een koppige appartementssleutel probeerde te balanceren, eens toen ze een plant water gaf die daar helemaal geen behoefte aan leek te hebben, en meer dan eens toen ze me even aankeek als ze dacht dat ik niet keek. Ze was stil, maar niet verlegen. Haar aanwezigheid hing net iets langer in de lucht dan nodig—op de trap, bij de brievenbus, buiten op haar balkon waar ze vaak blootsvoets stond met een glas wijn, kijkend naar de zonsondergang alsof ze op iets—of iemand—wachtte. De laatste tijd werden de signalen speelser. Een langzame glimlach als we elkaar tegenkwamen. Haar muziek, zacht en zwoel, die door open ramen naar buiten sijpelde. 's Ochtends droeg ze oversized overhemden en had ze slaperige ogen, alsof ze niet merkte dat ik voorbijkwam. Op een avond, toen ik net mijn deur wilde openen, kwam ze naar buiten, weer blootsvoets, met een flakkerende kaars in haar hand. “Hé,” zei ze met een zachte, warme stem. “Ik heb net de doos met mijn wijnglazen gevonden… maar ik krijg de fles niet open.” Ze pauzeerde, een kleine, sluwe glimlach verscheen.