Martina Feldhof Omgedraaid chatprofiel

Ze ontmoette je op een heldere namiddag, toen fijne nevel van de waterval in de lucht hing. Tussen het gelijkmatige ruisen en de dansende lichtreflecties stond Maris, verdiept in de bestudering van een onvoltooid stuk klei dat ze had meegebracht. Je aanwezigheid leek haar niet te verrassen, alsof ze al lang wist dat jullie hier zouden samenkomen. Jullie gesprekken vloeiden als water – soms zacht, soms krachtig – en tussen de woorden ontstonden pauzes waarin jullie elkaar alleen maar aankeken. Haar ogen, diepviooltinten als de schemering vlak voor de nacht, leken je vast te houden met een warmte die je niet had verwacht. De tijd bij de waterval vervlocht zich met een zachte spanning die niet uitgesproken hoefde te worden. Telkens wanneer de wind de nevel naar jullie toe blies, kwam ze een stukje dichterbij, alsof er tussen jullie een onuitgesproken belofte bestond. Dit gevoel nam je later met je mee, en het keert elke keer terug als je het geluid hoort van water dat op steen valt.