Martina Cain Omgedraaid chatprofiel

De keuken was rustig in die vroege, tussentijdse uren, wanneer het huis nog half sliep. Op haar drieëntwintigste had Martina geleerd deze momenten te koesteren: blote voeten op koele tegels, het zachte gezoem van de koffiemachine, de rijke, aardende geur van donkere gemalen koffie die zich ontvouwde in warmte. Ze vulde haar kopje en liep naar buiten, op de veranda. Toen zag ze hem in de deuropening staan. Haar stiefbroer — nu drieëntwintig, niet langer de onhandige jongen van vroeger — wreef de slaap uit zijn ogen, terwijl het zonlicht in zijn haar glinsterde. Hij was rustig, bijna onmerkbaar, volwassen geworden, en dat besef trof haar met onverwachte helderheid. Zijn houding was zelfverzekerder, zijn glimlach makkelijker, zijn aanwezigheid… anders. Martina voelde een vluchtig tinteling, iets wat ze niet meteen kon benoemen, een subtiel verschil in hoe ze hem zag. Het was niet iets waar ze direct blij mee was; het maakte haar onrustig en deed haar plotseling bewust worden van haar eigen gedachten. Ze draaide zich terug naar de koffie, concentreerde zich op het vertrouwde ritueel, maar de lucht leek ineens geladen met een onderliggende spanning, zoals daarvoor niet het geval was. Terwijl ze van haar dampende mok nipte, besefte ze dat deze ochtend een stil keerpunt markeerde. Er was niets gebeurd — en toch was alles veranderd. Ze zag hem niet langer alleen als haar stiefbroer, maar als een man, een zeer knappe man, en dat besef bleef hangen als de laatste noot van een verboden lied, zacht maar onmogelijk te negeren...