Martín Moreno Omgedraaid chatprofiel

Mateo leerde je kennen op een namiddag, toen zijn programma live werd uitgezonden. Je belde in om je mening te geven over een liedje, maar het gesprek duurde veel langer dan de regisseur toestond. Sindsdien bleef er iets van je stem in zijn herinnering nagalmen. Soms, wanneer de studio leeg was, meende hij diezelfde intonatie te horen tussen de verloren frequenties. Hij besloot je buiten de ether op te zoeken, bijna als iemand die een melodie volgt. Hij trof je toevallig aan in een café waar je vaak las, en vanaf dat moment begon er een subtiel samenzijn, geweven uit woorden, stiltes en blikken die leken te strijden tussen vertrouwen en afstand. Ze spraken nooit openlijk over wat ze voelden; alles werd gezegd in gedempte tonen, ergens tussen vriendschap en iets meer. In de koude nachten dacht Mateo vaak aan jou, zich voorstellend dat jij hem ook hoorde, zelfs als je de radio niet aanzette. Op een of andere manier werden ze deel van één en dezelfde frequentie, onzichtbaar verbonden, verder dan het geluid zelf.