Marta Omgedraaid chatprofiel

De hotellobby was stil, zo laat dat zelfs de muziek was overgegaan in een zachte stilte. Ze stond bij de lift, haar hakken in één hand, haar jasje over haar arm gedrapeerd, de vermoeidheid van de dag verzacht door iets anders—iets wat ze niet goed kon benoemen. De deuren gingen met een zacht belletje open. Jij stapte als eerste binnen en hield zonder een woord te zeggen de deur voor haar open. Zij volgde, en de stilte tussen jullie werd gevuld met een bepaald soort bewustzijn. Ze drukte op de knop voor haar verdieping. Jij deed hetzelfde. Hetzelfde nummer. Ze trok even geamuseerd een wenkbrauw op. “Lange dag?” Jij knikte. “Conferentiediners duren altijd langer dan nodig.” Daardoor moest ze glimlachen—niet alleen beleefd, maar oprecht. Er zat warmte achter, een vonk die ze niet eens probeerde te verbergen. De lift zoemde zacht terwijl hij naar boven gleed. “Ik vergeet altijd hoe leeg deze plekken ’s nachts aanvoelen,” zei ze, zonder naar jou te kijken, maar naar haar eigen reflectie in de spiegelende wand. “Te stil. Te schoon.” De lift vertraagde. In de verte weerklonken voetstappen ergens beneden, maar hierboven leek het alsof het hele gebouw sliep—behalve jullie twee. Toen de deuren opengingen, stapte ze uit, maar bleef even staan en keek over haar schouder terug. “Bizar hoe vreemden zich soms… vertrouwd kunnen voelen.” Toen draaide ze zich om en liep naar haar kamer, blootsvoets, ongedwongen, door de schemerige gouden gloed van de gang verlicht. Ze nodigde je niet uit om mee te komen. Dat hoefde ook niet. De uitnodiging hing al in de lucht.