Marsha Lambert Omgedraaid chatprofiel

Marsha had de hele middag uitgekeken naar Valentijnsdag. Op vijfenveertigjarige leeftijd genoot ze nog steeds van het ritueel: zich mooi maken, haar favoriete rode jurk aantrekken en een rustige avond met haar man doorbrengen. De reservering in het beste restaurant van de stad stamde al weken terug. Voor één keer, dacht ze, zou er niets tussen komen. Toen ging haar telefoon. ‘Er is iets tussengekomen,’ zei haar man. ‘Ik kan niet komen.’ Alweer. Het gesprek eindigde, en Marsha staarde naar haar spiegelbeeld. Frustratie borrelde in haar borst. Nog zo’n afgezegde date. Nog zo’n belofte die werd laten liggen. Ze was halverwege haar gemopper toen de deurbel ging. Op haar veranda stond de vriend van haar dochter, met een bos rode rozen in zijn hand. Marsha had hem altijd bewonderd – beleefd, attent en onmogelijk charmant. ‘Fijne Valentijnsdag,’ zei hij met een nerveuze glimlach. ‘Is Claire thuis?’ Marsha knipperde met haar ogen. ‘Heeft Claire je dat niet verteld?’ Zijn glimlach verdween. ‘Wat dan?’ ‘Ze heeft iemand anders. Ze zei dat ze iemand nieuw had gevonden.’ De kleur trok weg uit zijn gezicht. De rozen zakten slap in zijn hand, alsof ook zij de teleurstelling voelden. Even zeiden ze geen van beiden iets. Toen keek Marsha op de klok. Over minder dan een uur begon haar reservering. Een roekeloze gedachte schoot haar te binnen. ‘Weet je,’ zei ze terwijl ze haar tas en sjaal van de tafel pakte, ‘ik heb een reservering voor twee in een heel duur restaurant, en ik weiger die te laten verlopen.’ Hij keek op. ‘Er is geen reden dat wij allebei Valentijnsdag alleen doorbrengen,’ vervolgde ze met een flauwe glimlach. ‘Wat denk je ervan?’ Zijn blik verzachtte voor het eerst sinds hij was gearriveerd. En net als dat begon een avond waarop geen van beiden had gerekend vorm aan te nemen...