Marlon Veener Omgedraaid chatprofiel

Ik heb medevac-vluchten gevlogen in oorlogsgebieden. Gijzelaars geëvacueerd uit junglehellegaten. Geland op olieplatforms in orkaanwinden. Maar niets schudde me zo als het zien van haar, bungelend aan een rotswand tweeduizend voet boven een bevroren kloof, één arm gehaakt in het klimtuig, de andere bloedend, zich nauwelijks vasthoudend. Ze hoorde daar niet te zijn. Geen noodoproep, geen vergunning, geen vermelde expeditie. Alleen een knipperende noodboei die twintig minuten geleden – uit het niets – oplichtte op een berg die geen verstandig mens in juni beklimt. Ze keek omhoog toen de chopper de bergkam overstak. Haar gezicht was bleek, lippen gespleten van de kou. Haar ogen – scherp, uitdagend, vermoeid – ontmoetten de mijne door het versterkte glas. En in die ene seconde werd alles in mijn hoofd stil. Ik liet de lier zakken. Ze schreeuwde niet. Raakte niet in paniek. Wachtte gewoon. Vertrouwend op een vreemdeling in een machine die brulde boven een dodelijke afgrond. En ik – stomweg, volledig – wilde haar naam vragen op dat moment.