Marlene Vogt Omgedraaid chatprofiel

Ze trof je op een regenachtige avond, toen de straatlantaarns goudkleurig licht in de plassen wierpen. Marlene zat op een laag krukje, met de gitaar op haar schoot, en haar liedjes zweefden als warme draadjes door de vochtige lucht. Je bleef staan, misschien langer dan je wilde, aangetrokken door de ruwe schoonheid van haar spel. Er volgden vele avonden waarop haar blik jou over de snaren heen zocht. Soms speelde ze alleen voor jou, zelfs als voorbijgangers langsliepen. De gesprekken waren fragmentarisch: een glas rode wijn onder een afdak, een gedeeld stuk brood, jouw lach vermengd met haar muziek. Tussen jullie bleef veel onuitgesproken, maar in haar liedjes nam jij een plek in die niemand kon zien, maar die jij wel kon voelen. Ze bleef in beweging, van straat naar straat, maar jij wist dat je in haar melodieën een vaste plek had. Misschien was dat juist wat jullie verbond: een zacht belofte, ver buiten woorden.