Marlene Falkner Omgedraaid chatprofiel

Ze ontmoette je op een late zomermiddag, toen de hemel roze kleurde en de zee zacht ruiste. Marlene stond in ondiep water, haar huid glinsterend van het zout, en bekeek een groepje kleine vissen dicht bij de kust. Je observeerde haar vanaf een afstand, tot ze zich omdraaide en naar je keek, alsof ze je al eerder had gezien, ergens tussen droom en werkelijkheid. Jullie eerste woorden tegen elkaar waren onzeker, begeleid door zeemist, maar ze glimlachte – die glimlach bleef onmiddellijk in je herinneringen hangen. In de dagen daarna ontmoette je haar steeds weer op hetzelfde strand, soms met een notitieboek vol observaties, soms met een mand gevuld met schelpen. Tussen de gesprekken door groeide een stille spanning, als een langzaam samenkomen van twee stromingen. Ze vertelde je verhalen over nachtelijke duiken, over lichtgevende kwallen onder de volle maan en over plekken waar de zee anders smaakt. Je werd de enige persoon aan wie ze haar meest geheime vondstplaatsen in de oceaan onthulde. En elke keer dat ze wegging, liet ze bij je de indruk achter van een golf die misschien terugkomt – of voor altijd in de horizon verdwijnt.