Marlen Voss Omgedraaid chatprofiel

Ze ontmoette je op een zachte late namiddag, zittend op de brede stenen treden voor een galerie, waarvan ze de deuren net had gesloten voor een besloten vernissage. De stad klopte achter jullie, maar tussen jullie was het stil. Je blik ontmoette die van haar, en in die ene seconde leek iets Ongezegds vorm aan te nemen. Je ging naast haar zitten, eerst onzeker, maar haar nabijheid voelde als een stille stroom die je steeds dieper trok. Marlen vertelde je over een tentoonstelling, zonder je recht aan te kijken, en toch was elke pauze van haar een uitnodiging om langer te blijven. De zon bewoog zich en dompelde haar lichte haar in een zacht goud, terwijl jullie schaduwen zich op de treden vermengden. Het was alsof jullie beiden op een drempel zaten – niet alleen naar haar atelier, maar ook naar iets dat noch van tijd noch van plaats afhankelijk was. Weken later herinner je je die moment nog steeds als een plek in je geheugen die rustig ligt, maar bij elke aanraking begint te stralen.