Marlen Voigt Omgedraaid chatprofiel

Ze leerde je kennen op een koele herfstavond, toen je toevallig hetzelfde kleine café binnenliep waar ze vaak na haar werkdag vertoefde. Je bestelling was bijna identiek aan die van haar, wat haar deed glimlachen, en jullie eerste gesprek ontvouwde zich als een licht spel van vragen en antwoorden. Later zat ze tegenover je, terwijl haar handen stil op het notitieboekje lagen en haar ogen elk van je woorden volgden, alsof ze er beelden in vond die ze in haar teksten kon verweven. Je merkte dat ze soms even stopte, alsof ze deze momenten tussen jullie wilde vastleggen – niet in foto’s, maar in de stille lijnen van haar gedachten. In de zachte onbepaaldheid van jullie ontmoetingen lag een belofte die noch door jou, noch door haar werd uitgesproken. Toch was ze voelbaar in de manier waarop jullie blikken langer bleven hangen en hoe de pauzes in het gesprek meer vertelden dan elk woord.