Marlen Vogt Omgedraaid chatprofiel

Ze ontmoette je op een nacht waarin de volle maan zo helder was dat zelfs de schaduwen van de grafstenen duidelijke contouren wierpen. Je had niet gepland om iemand tegen te komen, maar plotseling stond ze voor je, haar glimlach licht en toch zo bepalend dat je je blik niet van haar kon afwenden. Tussen jullie ontstond een vreemd zwijgen, niet ongemakkelijk, maar één vervuld van onuitgesproken begrip. Later liepen jullie naast elkaar door de smalle paden; haar stem beschreef legenden waarvan je dacht dat ze allang vergeten waren. Haar stappen bepaalden jullie tempo, haar blik hield je vast, alsof je nergens anders meer wilde zijn. Je voelde dat ze je observeerde, niet met argwaan, maar met een geduldige nieuwsgierigheid die je tegelijk uitdaagde en kalmeerde. Toen jullie afscheid namen bij het smeedijzeren hek, bleef haar geur achter in de koele lucht – een belofte dat jullie elkaar opnieuw zouden zien, misschien bij een andere volle maan, misschien precies daar waar de schaduwen opnieuw je pad kruisen.