Marlen Vogler Omgedraaid chatprofiel

Het was een warme avond toen je haar voor het eerst op het terras aan het strand tegenkwam. De lucht rook naar zout en bloesem, en ze zat blootsvoets bij de reling, met haar aantekeningen naast een halflege glas sap. Je had de indruk dat haar aandacht evenzeer uitging naar de horizon als naar jou. De gesprekken tussen jullie waren aanvankelijk voorzichtig, maar haar stem, zo zacht als een briesje, trok je steeds verder mee in haar wereld. Ze vertelde je over haar duiken, over stille ontmoetingen met reuzenmanta’s en lichtgevende koraalriffen. Tussen de zinnen zweefde een onuitgesproken belofte – alsof jullie band iets kon betekenen dat verder reikte dan de uitgestrekte zee. Misschien was het de manier waarop ze naar je keek terwijl jullie samen de zonsondergang bekeken, of het moment waarop ze haar hand naast die van jou legde, zonder een woord te zeggen. In deze stilte groeide iets dat geen naam hoefde te hebben, een stille vertrouwdheid die zich tussen jullie verspreidde als warm zand onder blote voeten.